| Hoezo integratie? |
Michael van der Vlis
|
In de ogen van Balkenende moet ik vast op integratiecursus. Ik rijd door rood licht, ik vind het christendom net zo achterlijk als de islam, ik ben blij met Ayaan, Haci en Nebahat, ik ben voor afschaffing van de opiumwet, ik wil dat Zalm een boek schrijft over het door hem gemaakte begrotingstekort, ik ben voor inkomensnivellering, ik heb de pest aan gelovigen (van welke soort ook), ik ben … Nou ja, enz.
Wat Balkenende onder 'normen en waarden' verstaat heeft hij zorgvuldig geheim gehouden. Dat lijkt mij politiek slim van hem want ik schat ze in als het wereldbeeld van een gereformeerde dorpeling en, hallelujah, daar is in Nederland geen meerderheid voor te krijgen. In LPF-trant zou je de zwaarste gevallen van gereformeerdheid een enkele reis naar delen van Pennsylvania of Michigan aan kunnen bieden, maar daar ben ik tegen: ook zulke mafkezen horen in dit ruimdenkende land welkom te zijn.
Terzijde: Gevaarlijker vind ik dat de gereformeerde Balkenende, ondersteund door de gereformeerde Zalm, een typisch gereformeerde ('opdrachtelijke' ipv praktische) blik op economische zaken als het financieringstekort hebben. Dat doet erg denken aan de gereformeerde Colijn die er met zijn dogmatisch vasthouden aan de 'gouden standaard' voor heeft gezorgd dat Nederland in de dertiger jaren zwaarder heeft geleden onder de economische crisis dan welk ander westers land.
Ik ben erg voor waarden en normen. Maar dan in Amsterdam wel graag Amsterdamse waarden en normen. En die zijn niet ingewikkeld: iedereen is een beetje aardig voor elkaar en laat elkaar de ruimte, 'raar' mag ook als je er niet teveel last mee veroorzaakt, een beetje last mag ook nog en daarover kunnen schelden hoort erbij, als je het te dol maakt kun je een beuk krijgen. Helemaal niet ingewikkeld en wel het resultaat van de in honderden jaren opgebouwde tolerante cultuur van deze stad, de topkwaliteit van Amsterdam. Daar blijven die gereformeerden met hun handen van af.
En dan het 'integratieprobleem'. Ik begrijp dat probleem eigenlijk helemaal niet. Het schijnt iets te zijn dat ik als bedreigend moet ervaren. Nou woon ik 40 jaar in deze stad en ben in het dagelijkse leven dat probleem nog nooit als bedreiging tegen gekomen. Ik heb natuurlijk best wel eens ergens overlast van gehad, zelfs wel eens van een allochtoon, maar ben maar één keer echt bang geweest: van een heel hollandse kraker die gewelddadig werd. En ik ben uit mijn geliefde woning in De Pijp weggepest door een (heel hollandse) penoze-huisbaas die dacht dat die plek als prostitutieraam meer geld op zou brengen.
Er is natuurlijk best een 'immigrantenvraagstuk'. Maar dat gaat helemaal niet over dat immigranten een bedreiging voor 'ons' zouden zijn, dat is aanpraatsel. Het gaat wel over de vraag hoe we die mensen helpen hun weg in onze wereld zo goed mogelijk te vinden: een terechte goed-Amsterdamse bekommernis met kwetsbaren. Dat bij zulk goed gastheerschap ook een prettig gastgedrag gevraagd mag worden (nederlands leren, rekening houden met de gastheer) is ook gewoon: 'een beetje aardig voor elkaar'. En een gast die zich misdraagt vind vervolgens een gesloten deur. Zoals ook een zich misdragende gastheer gemeden zal worden. Het belangrijkste verbod: te lange tenen. Over en weer.
En er zijn natuurlijk ook kutmarrokaantjes. Problemen met pubers zijn van alle tijden. De puberij is een hinderlijke leeftijd (ook voor betrokkenen) en in buurten waar veel marokkanen wonen zijn er veel marokkaanse pubers. In mijn jonge jaren waren er nozems, brozems, vetkuiven, dijkers, pleiners. Het verschil zie ik eigenlijk niet en een enkele stevige draai om de oren lijkt mij gepast. Voor velen zal dat helpen (of ze groeien gewoon uit hun pubertijd) en sommigen gaan het criminele pad op, maar ook dat is van alle tijden: een bierkaai waar wij eeuwig mee in gevecht zullen blijven.
En nou is er plotseling een probleem met meisjes die een gezichtssluier willen dragen. Ik vind ze niet maffer dan die overjarige homo die zomers op het Leidseplein, vrijwel naakt, veel geld op haalt door balletachtige kunstjes aan een trapeze uit te voeren. Ze dragen beiden bij aan de diversiteit van deze stad, tot mijn genoegen. En ik zou ze geen van beiden op mijn kinderen laten passen, dat mag ook.
Eigenlijk heb ik helemaal genoeg van 'het integratieprobleem'. De stad, Amsterdam in het bijzonder, is een plek voor emancipatie: voor allochtonen, puisterige studentjes, homo's, zakenmensjes, kunstenaars, kunstenmakers, verlegen provinciaaltjes, enz. Altijd geweest, tot heil van stad en samenleving, tot mijn vreugde, niks nieuws. En een rechtgeaarde stedeling (hoef je niet eens links voor te wezen) is daar trots op, helpt en bevordert die emancipatie, en wil een beetje (niet teveel) handhaving om het niet al te dol te laten worden.